|
تاریخ چاپ : |
2024 Sep 08 |
www.islamage.com |
لینک : |
عـنوان : |
ویژگیهای قضاوت در دوران خلفای راشدین |
بسم الله الرحمن الرحیم
قضاوت در دوران خلفای راشدین بعد از قضاوت در دوران پیامبر صلی الله علیه وسلم که نماد اساس و ریشههای قضاوت اسلامیاست در مقام دوم قرار دارد و قضاوت در عهد خلفای راشدین نماد ساختار قضایی کامل و از سویی نماد تنظیم فراگیر بود و از طرفی دیگر ارائه دهنده سیمای درخشان قضاوت اسلامی و نمونه و الگویی برای دورههای پس از آن به شمار میرود، میتوان به اختصار به مهمترین ویژگیهای قضاوت در دوران خلفای راشدین اینگونه اشاره کرد که عبارتند از: 1- قضاوت در دوران خلفای راشدین، ادامهی شیوهی قضایی دوران پیامبر صلی الله علیه وسلم لی الله علیه وسلم بود، به این صورت که بدان پایبندی میشد و الگویی بود که با تأسی و پیروی از آن، قضاوت صورت میگرفت و با گسترش تربیت دینی و ارتباط با ایمان و عقیده و اعتماد بر انگیزهی دینی و سادگی در ارائه دعاوی و طی کردن مسیر قضایی و کوتاه بودن تشریفات و کم بودن دعاوی و کشمشها؛ با توجه به گسترده بودن قلمرو دولت و تعدد ملتها و شهرها و حُسن انتخاب قاضیان و وفور شرایط در آنها در حقیقت قضاوت در دوران خلفای راشدین امتداد فرآیند قضایی عصر پیامبر صلی الله علیه وسلم لی الله علیه وسلم بود. 2- قضاوت در دوران خلفای راشدین سیمای درست و راستین و سالم قضاوت اسلامی است، از این رو همواره مرجعی برای پژوهشگران و مورد نظر فقها بوده است و احکام قضایی و تنظیم قضایی در دوران خلفای راشدین منبعی برای احکام شرعی و اجتهادات قضائی و آراء فقهی در جمله ادوار بوده است و همه علماء و مذاهب بر این اتفاق دارند، با اینکه در جزئیات و تفاصیل اختلاف دارند، از آن جمله اینکه ائمه در مورد حجّت بودن قول صحابی آن اختلاف دارند، چنان که در علم اصول فقه و علم مصطلح حدیث و تاریخ تشریع ذکر شده است و در این مورد بحث خواهد شد. 3- خلفای راشدین و بعضی از فرمانداران شهرها در کنار حکومت امر قضاوت را نیز به عهده داشتند، همانگونه که خود و کارگزارانشان اهتمام خویش را به دادرسی افرادی که ادعای ستمدیدگی میکردند و قضاوت در مورد اتهامات کارکنان دولت معطوف داشتند. 4- خلفای راشدین در اکثر شهر و سرزمینها قاضیهایی تعیین کردند که فقط به امور قضاوت بپردازند و برای اوّلین بار به صورت اصولی و بعنوان دستگاه قضایی از بقیه دستگاههای حکومت جدا گردید و فرمانداران در شهرهای بزرگی که در آن قضات تعیین شده بودند تسلطی بر قُضات نداشتند، در حالی که در دیگر شهرها فرمانداران هم قضاوت و هم فرمانداری را در اختیار داشتند، وزیر نظر خلیفهی راشد فعالیت میکردند و مورد بازخواست او قرار میگرفتند. 5- قُضات در دوران خلفای راشدین همه مجتهد بودند، بنابراین آنان به طو مستقیم به نصوص قرآن و سنّت مراجعه میکردند و بر اساس اجتهدات خود عمل میکردند و اگر در قرآن و سنّت حکم قضیه را نمییافتند، با الهام از قضاوت گذشتگان بر اساس اجتهاد خود و رایزنی با علمای معاصرشان اقدام به صدور حکم و رأی مینمودند. 6- در نتیجهی التزام و پایبندی خلفای راشدین به شیوهی قضایی پیش از خود؛ منابع جدیدی برای قضاوت در دوران خلفای راشدین پدید آمد، احکام قضائی عبارت بودند از: قرآن و سنّت شریفه و اجماع، قیاس، سوابق قضایی و رأی اجتهای به همراه رایزنی و مشورت. 7- در دوران خلفای راشدین تنظیم دقیق اداری قضائی تکمیل یافت و عمر و علی رضی الله عنهما نامههای جاویدان و معروفی برای قاضیان و والیان برای تنظیم امور قضایی و قانون را توضیح دادند و شیوهی قضاوت را برایشان فرستادند و به دنبال آن خودشان هم عهده دار قضاوت شدند و مراقب دیگر قاضیها هم بودند و با آنها به تبادل نظر میپرداختند و از احوال و قضاوتهایشان میپرسیدند و از آنها میخواستند که قضایای مشکل و مهم را مورد تجدید نظر قرار دهند، این ویژگی در دوران عمر رضی الله عنه پر رونق و در اوج خود بود و در زمان عثمان اندکی از شکوفایی آن کاسته شد و در دوران علی رضی الله عنه به علت افزایش فتنهها و بروز جنگهای داخلی و آغاز نشانههای استقلال در منطقهی شام و اطراف آن، و نابسامانی امور و تعدد قدرت، این ویژگی ضعیف گردید. 8- اغلب ویژگیهای قاضی عام و فراگیر بود و از صلاحیت گسترده برخوردار بود و در اجرای احکام، آزادی کامل داشت، اما در این دوران هستهی اصلی تخصّص داشتن قاضی در کارش نهاده شد و قُضاتی برای بررسی قضایای کوچک و ساده تعیین گردیده، همان طور که قُضاتی برای وقایع مهم و بزرگ تعیین شدند و خلفای راشدین اغلب خودشان قضایای جنایات و حدود را بررسی میکردند و بعضی از فرمانداران نیز این کار را میکردند و در این دوران در شهرهای بزرگ و مناطق وسیع همچون مدینهی منوّره و کوفه و بصره و یمن در یک شهر چند قاضی منصوب گردید و اضافه بر آن در زمان خلفای راشدین برای اولین بار برای ارتش و نظامیان قاضی تعیین شد. 9- در دوران پیامبر صلی الله علیه وسلم احکام قضایی زیر نظر بودند و آنچه مطابق با قرآن و سنّت بود تایید میشد و آنچه بر خلاف آن بود ردّ میشد، در دوران خلفای راشدین این شیوه ادامه یافت و بیش از پیش مورد تأکید قرار گرفت.[1] 10- در دوران خلفای راشدین به صورت منظم برای قُضات حقوق و دستمزد تعیین شد و دستگاه قضایی توسعه یافت و دادگاهها تشکیل شدند و زندانهایی برای حبس مجرمان ساخته شد، در این دوره بود که برای اوّلین بار افرادی از بزرگان صحابه همچون ابن عمر رضی الله عنه پذیرفتن مسئولیت قضاوت امتناع ورزیدند، عثمان از ابن عمر خواست که منصب قضاوت را قبول کند، اما او نپذیرفت و عمر از کعب بن یسار بن ضنّه خواست که مسئولیت قضاوت در مصر را بپذیرد، امّا او امتناع ورزید و گفتهاند که او برای چند روزی آن را قبول کرد، سپس استعفا داد.[2] 11- تشریفات دادرسی در عهد خلفای راشدین ساده و اندک بودند و از شنیدن دعاوی تا اقامه شهود و اثبات و تا صدور حکم و اجرای آن طولی نمیکشید و آداب قضاوت از قبیل حمایت از ضعیف و یاری مظلوم و برابر نگاه کردن به طرفین و اقامه حق و شریعت بر همهی مردم حتی اگر حکم علیه امیر یا والی صادر میشد، رعایت میشد اگر اطرافیان با میل خود اجرای احکام را به عهده نمیگرفتند، اغلب قاضی خود اجرای احکام را به عهده داشت و بعد از صدور حکم بلافاصله حکم اجرا میشد، امّا در دوران خلفای راشدین نظمهای جدیدی در قضاوت ترتیب داده شد، در زمان عمر برای قاضی منشی انتخاب کردند و در دوران عثمان برای کمک به قاضی و والی و دستیار و پلیس راهاندازی شد و تحقیق و پژوهش جنایی در دوران سرورما علی رضی الله عنه تحّول یافت و پیشرفت یافت و او بین شهود برای رسیدن به حق و کشف حقیقت قضیه فرق گذاشت، تا جایی که ضرب المثل قرار گرفت.[3]
وصلی الله وسلم علی محمد وعلی آله و اصحابه الی یوم الدین منبع: کتاب علی ابن ابیطالب رضی الله عنه ، تالیف: محمد علی صلابی
سایت عصر اسلام ------------------------------------------------ [1]- تاریخ القضاء فی الاسلام 159 [2]- منبع گذشته ص 160 [3]- تاریخ القضا فی الاسلام ص 160 |